08 Jun 2021

Διήγημα Μπονζάι του Γ. Δουατζή

0 Comment

Γιῶργος Δουατζῆς

Μι­κρὸ δο­κί­μιο γιὰ τὸν Χρό­νο
τοῦ­το γά­ρ ἐ­στι­ν ὁ χρό­νος,
ἀ­ριθ­μὸς κι­νή­σε­ω­ς κα­τὰ τὸ πρό­τε­ρον καὶ ὕ­στε­ρον
Ἀ­ρι­στο­τέ­λης (Φυ­σι­κά)
ΠΑΠΠΟΥΣ ἔ­τρε­χε μὲς στὸν χι­ο­νιᾶ κρα­τών­τας ἀ­πὸ τὸ χέ­ρι τὸ ἐγ­γό­νι. Ἔ­τρε­χαν ὄ­μορ­φοι κι ἀν­τάλ­λα­ζαν τοὺς ρό­λους τους μέ­σα στοὺς αἰ­ῶ­νες ξε­γε­λών­τας τὸν χρό­νο μὲ ποι­ή­μα­τα καὶ τρα­γού­δια. Δι­ό­τι ὁ χρό­νος δὲν ἔ­μα­θε ὅ­τι εἰ­κό­νες, ποι­ή­μα­τα, τρα­γού­δια, δὲν ἔ­χουν τέ­λος. Βλέ­πεις, μό­νον νὰ με­τρά­ει γνώ­ρι­ζε…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο bonsaistoriesflashfiction.com

 

 

Προηγούμενο
Επόμενο
[top]
About the Author
douatzis