Τὸ πο­δή­λα­το
22/9/2021

ΕΙΧΑ ΗΔΗ ΠΕΡΑΣΕΙ τὰ πε­νῆν­τα χρό­νια μου καὶ ἐ­ξα­κο­λου­θοῦ­σα νὰ κά­νω βόλ­τες μὲ τὸ πο­δή­λα­το τῆς ἐ­φη­βεί­ας μου. Μὲ συμ­βού­λευ­αν νὰ ἀ­γο­ρά­σω ἕ­να και­νούρ­γιο, ἀλ­λὰ τὸ πο­δή­λα­τό μου προ­έ­λευ­σης Πο­λω­νί­ας ἦ­ταν καὶ εἶ­ναι μο­να­δι­κό, νυ­κτό­βιο, προ­κλη­τι­κό. Ἡ ἰ­δι­αι­τε­ρό­τη­τά του εἶ­ναι στὸ χρῶ­μα. Σκε­λε­τὸς καὶ ἀ­κτί­νες στὶς ρό­δες ἔ­χουν ἕ­να ἔν­το­νο φω­σφο­ρί­ζον πρα­σι­νο­κί­τρι­νο χρῶ­μα ποὺ ὅ­ταν τὸ βλέ­πεις μέ­σα στὴ νύ­χτα τρε­λαί­νε­σαι. Καὶ αὐ­τό, δι­ό­τι τὸ ξάφ­νια­σμα τῶν πε­ρα­στι­κῶν στὴν ὄ­ψη του εἶ­ναι ἀ­πο­λύ­τως δι­και­ο­λο­γη­μέ­νο. Σκέ­ψου νὰ δεῖς ξαφ­νι­κὰ μέ­σα στὸ σκο­τά­δι δύ­ο φω­τει­νοὺς κύ­κλους νὰ κυ­λοῦν στὸ δρό­μο καὶ ἕ­ναν σκε­λε­τὸ πο­δη­λά­του νὰ βρί­σκε­ται λὲς στὸν ἀ­έ­ρα καὶ νὰ ἀ­κο­λου­θεῖ τὶς ἀ­κτί­νες ἀ­πὸ στα­θε­ρὴ ἀ­πό­στα­ση. Ἡ ὀ­μορ­φιά. Με­τὰ ἀ­πὸ αὐ­τὴ τὴν πε­ρι­γρα­φὴ πές μου, θὰ ἄ­φη­νες πο­τὲ τὸ ἐ­φη­βι­κό σου πο­δή­λα­το; Ὁ­μο­λο­γῶ ὅ­τι μὲ στοι­χει­ώ­δη συν­τή­ρη­ση, οὔ­τε αὐ­τὸ μὲ ἄ­φη­σε πο­τέ. Ξέ­χα­σα νὰ σοῦ πῶ ὅ­τι τὶς βόλ­τες ποὺ σοῦ εἶ­πα πὼς συ­νε­χί­ζω νὰ κά­νω τὶς νύ­χτες, μοῦ τὶς κα­τα­στρέ­φουν συ­χνὰ κά­τι ἀ­νό­η­τοι ποὺ ρί­χνουν πά­νω μου τὸ φῶς τῶν αὐ­το­κι­νή­των τους καὶ ἐ­ξα­φα­νί­ζουν ἔ­τσι ὅ­λη τὴν μα­γεί­α. Δι­ό­τι μὲ τὸ φῶς τὸ ἐ­ξαί­σιο πο­δή­λα­τό μου με­τα­τρέ­πε­ται σὲ ἕ­να ἁ­πλὸ πο­δή­λα­το. Ἐ­νῶ στὸ σκο­τά­δι…

Ὁ σκύ­λος
18/5/2021

ΠΕΘΑΝΕ; Ἀ­λή­θεια μοῦ λέ­τε; Μὰ τὸν ἤ­ξε­ρα τὸν κύ­ριο Γιά­ννη. Ψώ­νι­ζε τρό­φι­μα στὸ μπα­κά­λι­κό μου. Ἀλ­λὰ μὲ τὸ στα­γο­νό­με­τρο βρὲ παι­δά­κι μου. Φτω­χὸς πρέ­πει νὰ ἦ­ταν. Ἢ τσιγ­κού­νης. Δὲν ξέ­ρω… «Τό­σα χρει­ά­ζο­μαι γιὰ νὰ ζή­σω» μοῦ ἔ­λε­γε. Δι­ά­ση­μος συγ­γρα­φέ­ας ὁ κύ­ριος Γιά­ννης; Τί μοῦ λέ­τε; Καὶ μὲ βρα­βεῖ­α; Καὶ στὸ ἐ­ξω­τε­ρι­κὸ τὰ βι­βλί­α του; Μά, ἤ­τα­νε φτω­χὸς σᾶς λέ­ω. Μπρά­βο κύ­ρι­ε Γιά­ννη καὶ δὲν εἶ­χα κα­τα­λά­βει τί­πο­τα… Θὰ τὸν δεί­ξε­τε στὴν τη­λε­ό­ρα­ση; Τὸν κύ­ριο Γιά­ννη; Δὲν τὸ πι­στεύ­ω… Ναί, κα­λὸς ἄν­θρω­πος ἦ­ταν. Λί­γο βλο­συ­ρός. Σὰν σκο­τει­νι­α­σμέ­νος μοῦ φαι­νό­ταν. Ἀ­φοῦ ζοῦ­σε μό­νος του, τί πε­ρι­μέ­νεις… Μιὰ φο­ρὰ εἶ­χε ζη­τή­σει νὰ ψω­νί­σει βε­ρε­σέ. Καὶ ἀρ­νή­θη­κα. Εἶ­χε τό­σο φο­βι­σμέ­νο βλέμ­μα ποὺ φο­βή­θη­κα. Φο­βᾶ­μαι τοὺς φο­βι­σμέ­νους. Εἶ­ναι σὰν τὰ σκυ­λιὰ ποὺ γί­νον­ται ἐ­πι­θε­τι­κὰ ἀ­πὸ τὸν φό­βο καὶ τὰ νο­μί­ζου­με ἄ­γρια. Δὲν ἔ­χε­τε ἀ­κού­σει τὴ φρά­ση «κρά­τα δε­μέ­νο τὸν σκύ­λο σου νὰ ἀ­γρι­έ­ψει;». Στὴν τη­λε­ό­ρα­ση ὁ κύ­ριος Γιά­ννης… Θὰ μὲ δεί­ξε­τε τὸ βρά­δυ στὶς εἰ­δή­σεις; Ὡ­ραί­α θὰ τὸ δῶ. Ἂχ ὁ κύ­ριος Γιά­ννης… Ποιός νὰ τὸ πε­ρί­με­νε. Ὥ­στε πέ­θα­νε, ἔ;

Μι­κρὸ δο­κί­μιο γιὰ τὸν Χρό­νο
13/2/2021

τοῦ­το γά­ρ ἐ­στι­ν ὁ χρό­νος,
ἀ­ριθ­μὸς κι­νή­σε­ω­ς κα­τὰ τὸ πρό­τε­ρον καὶ ὕ­στε­ρον
Ἀ­ρι­στο­τέ­λης (Φυ­σι­κά)

ΠΑΠΠΟΥΣ ἔ­τρε­χε μὲς στὸν χι­ο­νιᾶ κρα­τών­τας ἀ­πὸ τὸ χέ­ρι τὸ ἐγ­γό­νι. Ἔ­τρε­χαν ὄ­μορ­φοι κι ἀν­τάλ­λα­ζαν τοὺς ρό­λους τους μέ­σα στοὺς αἰ­ῶ­νες ξε­γε­λών­τας τὸν χρό­νο μὲ ποι­ή­μα­τα καὶ τρα­γού­δια. Δι­ό­τι ὁ χρό­νος δὲν ἔ­μα­θε ὅ­τι εἰ­κό­νες, ποι­ή­μα­τα, τρα­γού­δια, δὲν ἔ­χουν τέ­λος. Βλέ­πεις, μό­νον νὰ με­τρά­ει γνώ­ρι­ζε…

Τα μικροδιηγήματα του Γιώργου Δουατζή δημοσιεύτηκαν στο bonsaistoriesflashfiction.com