Ο Γ. Δουατζής στο diastixo.gr για τα «Ποιήματα 1971-2021», 15.12.2022
Όταν καλούμαι να μιλήσω για ένα βιβλίο που εικονίζει την εκδοτική, όχι συγγραφική, πορεία μου μισού αιώνα, δεν μπορώ να αποφύγω την ανάμνηση της περιήγησης μέσω –συχνά τραυματικών– αναδρομών στο παρελθόν. Η συγκέντρωση όλων των ποιημάτων που έχω εκδώσει στο διάστημα 1971-2021 ήταν μια δύσκολη ψυχοσωματικά εμπειρία. Δεν μου αρέσει η επιστροφή στο παρελθόν, ακόμα.. Περισσότερα…
Ο Γ. Δουατζής στο diastixo.gr για το έτος Λειβαδίτη, 5.12.2022
Συμπληρώνονται, το 2022, εκατό χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου μας ποιητή Τάσου Λειβαδίτη (1922-1988). Θεώρησα χρέος μου να καλέσω αρμόδιους, υπουργό και υφυπουργό Πολιτισμού, να τιμήσουν τη μνήμη του ορίζοντας το 2022 «Έτος Τάσου Λειβαδίτη». Την πρόταση για σειρά εκδηλώσεων μέσα στο 2022 στη μνήμη του αγαπημένου ποιητή –που συντρόφεψε πολλές γενιές και θα.. Περισσότερα…
Άρθρο του Γ. Δουατζή στο Culturebook.gr «Κοινωνία και ιδιωτική εσωστρέφεια»
Αρχικώς θέλω να διευκρινίσω ότι ο ποιητής δεν οφείλει κάτι σε κανέναν, ούτε μπορεί να μπει σε καλούπια η σκέψη και έκφρασή του. Προφανές, ότι ως προϊόν του περιβάλλοντός του ο ποιητής δέχεται επιρροές που επιδρούν δραματικά πάνω του, όπως σε κάθε άνθρωπο. Η ουσιώδης διαφορά έχει να κάνει με την αυτονόητη ευαισθησία του και.. Περισσότερα…
Άρθρο του Γ. Δουατζή στην Huffingtonpost «Κιβωτός του Κόσμου και διαρροές (κοινωνικής συνείδησης και δεοντολογίας)»
Η υπόθεση της «Κιβωτού του Κόσμου», φέρνει και πάλι στην επιφάνεια ένα νοσηρό κοινωνικό φαινόμενο. Αυτό των τηλε-δικείων της τηλοψίας, στα οποία προστέθηκαν δραστικότερα και τα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μάλιστα, σε βαθμό που όχι απλώς υποκαθιστούν τα δικαστήρια, αλλά τείνουν να τα αφανίσουν στο συλλογικό ασυνείδητο. Τα απωθημένα των κάθε λογής χειριστών των ψηφιακών μέσων εκτοξεύονται ανεπεξέργαστα, α-νόητα και.. Περισσότερα…
Άρθρο του Γ. Δουατζή στην Huffingtonpost «Τάσος Λειβαδίτης: Το ανεκπλήρωτο χρέος»
Αυτός ο τόπος ευτύχησε να έχει σπουδαίους ποιητές. Ανάμεσά τους ξεχωριστός για πολλούς, αγαπημένος στις νεότερες γενιές, ο Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988), του οποίου τιμούμε φέτος τα εκατό χρόνια από τη γέννησή του. Τιμούμε, οι φίλοι του έργου του και οι απλοί πολίτες, αλλά όχι η επίσημη Πολιτεία και οι φορείς της. Λέγεται ότι τα πνευματικά.. Περισσότερα…
H Διώνη Δημητριάδου γράφει για τις «Χρονογραφίες – Σημειώσεις ημερολογίου» του Γ. Δουατζή στο fractalart.gr
Μια φιλοσοφική περιδιάβαση που ξεπερνά τόσο το χρονογράφημα όσο και το ημερολόγιο και ανοίγει ένα παράθυρο στον χρόνο (προσφιλής έννοια του πολυπράγμονος και πολυγραφότατου Γιώργου Δουατζή) για να μοιραστεί μαζί μας σκέψεις, διαπιστώσεις και εκλεκτές «συναντήσεις». Χωρισμένο το βιβλίο σε είκοσι τέσσερις ενότητες, αφορά καταγραφές των τελευταίων πέντε χρόνων, πολύτιμες στιγμές ζωής με όλο το.. Περισσότερα…
Ο Γ. Δουατζής γράφει για την Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ στο hartismag.gr
«Το μεγαλύτερό μου όνειρο είναι να μην απελπίζομαι». Θυμάμαι τη μεγαθυμία της, την απουσία συμπλεγμάτων, τα οποία διαθέτουν εν αφθονία άλλοι αρτιμελείς, παρά την αναπηρία της. Θυμάμαι το παιδικό της γέλιο, τα νυχτερινά τηλεφωνήματα με τις ενθουσιώδεις κριτικές, το εφηβικό βλέμμα αναμονής μιας επιβράβευσης, τις αταξίες να φάει δεύτερο γλυκό, τις αθώες πονηριές να αποσπάσει.. Περισσότερα…
Ποίημα του Γ.Δ. από τους Χάρτινους απογόνους στο andro.gr
Γιώργος Δουατζής, «Μαργαρίτες» Δώσ’ μου το χέρι σου, αγαπημένη σήμερα άνθισαν οι μαργαρίτες σου Είσαι η αφή των βιβλίων που αγάπησα οι μουσικές που με ταξίδεψαν οι ευωδιές που μου χαρίζει το κορμί σου οι φλύαρα μεστές σιωπηλές εικόνες που κατακλύζουν τα όνειρά μου η ζεστασιά που μοιραζόμαστε τις κάθε φορά μοναδικές αγκαλιασμένες νύχτες η.. Περισσότερα…
«Αναγνώριση. Η γητειά της Σειρήνας» Απόσπασμα από τις «Χρονογραφίες» του Γ. Δουατζή
αναγνώριση μόνον από τους λίγους που εκτιμάς όταν σε τιμούν με τη μοιρασιά του έργου σου (Τα Κάτοπτρα) Πολλοί ποιητές αναζητούν ένα αίσθημα ασφάλειας στην αναγνώριση του έργου τους. Η αναγνώριση είναι η μεγάλη παγίδα, η ετοιμόρροπη, ασταθής στέγη. Όταν κατακτήσεις έστω και λίγη προστατευτική ταπεινότητα, δεν χρειάζονται στέγες. Είναι αρκετή η στέγη της τέχνης.. Περισσότερα…
«Μια δοξαριά». Ποίημα του Γ. Δουατζή με αφορμή τα πενήντα χρόνια εκδοτικής του παρουσίας.
Μια δοξαριά στον άνεμο η γραφή και πέρασαν κιόλας ή μόλις πενήντα χρόνια μοιρασιάς με διψασμένες τις λευκές σελίδες στο τραπέζι που ζήταγαν, ζητούν όπως κι εσύ δικαιολογία να υπάρχουν Βγήκαν ολόγιομες στην Αγορά βορά σε αδηφάγους αναγνώστες καρποί νυχτερινής μοναχικότητας για κείνους που ξεδίψασαν με στίχους-στάλες λύπης, χαράς, καμάτου και ελπίδας στάλες που πήραν.. Περισσότερα…