Το κόκκινο κασκόλ – Σταύρος Σταμπόγλης

“Τότε ήταν που χρειάστηκε να πατήσω γερά στη δύναμη μου κι έγινα ο ταπεινότερος των ανθρώπων” «Το κόκκινο κασκόλ». Σημαίνει απλή γραφή. Ταπεινή. Αλλά το ταπεινό της ελληνικής γλώσσας μοιάζει με το  θρόισμα του πεύκου. Στάζουν ψίθυρο και  αλάτι οι σελίδες. Ο αναγνώστης θα φτάσει εύκολα  πίσω από τις  λέξεις. Ο ίδιος ο ποιητής τραβά.. read more →

Από το Κάτοπτρο 16ο του Γ. Δουατζή

Χίλιες και τόσες και άπειρες σπονδές σημάδεψαν τις στιγμές σου, έτσι που δεν ντρέπεσαι, καθώς αυτοί, να γεύεσαι συνέχεια έργα γνήσιων δημιουργών, αυτά που κατηγόρησαν, υποτίμησαν, λοιδόρησαν οι άθλιοι για να υπάρχουν. Ενσωματωμένοι σε ένα σύστημα που συντηρεί η ανασφάλεια, διότι όσοι τάχα ασφαλείς και θεωρούμενοι γνώστες, επικίνδυνοι. Εσύ εξακολουθείς να μιλάς για αναχωρήσεις και οδούς διαφυγής. Από έναν.. read more →

Από το Κάτοπτρο 17ο του Γ. Δουατζή

Όμως, υπάρχουν και αυτά τα υπέροχα όμως, που αποτρέπουν τις εμμονές, καλοδέχονται τις μύριες εκδοχές για να δροσίζεται η ζωή και να μπορούν οι σιωπηρές κουβέντες να ανοίγουν δρόμο να περάσει η βασανιστική, αλλά σωτήρια αμφιβολία. Έτσι αμίλητοι πορεύτηκαν αυτοί και μπήκαν στα αλώνια των γενναίων με την πλάτη γυρισμένη στις βεβαιότητες των δειλών. Αν άκουσα καλά, ο.. read more →

Από το Κάτοπτρο 23ο του Γ. Δουατζή

Να ήξερε η φωνή του άτολμου ψιθυριστή πόσο ηλίθιοι μου φαντάζουν όσοι τολμούν λέξεις σαν τη “μία και μοναδική αλήθεια” σκέφτηκε, και φώναξε με αρκετή πικρία, ισιώνοντας περήφανα το κορμί της: Αλλά γιατί, μακάριε, να σε αφυπνίσω με λόγια που αν χωρούσαν στο νου σου θα ήταν κτήμα σου από καιρό; Και ξαναζωντάνεψαν τα λουλούδια, τα πουλιά.. read more →

Γιώργος Πίττας, ποιητής – 04/04/2003

Το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα και ήταν τόσος ο συναισθηματικός φόρτος, που η διαρκώς σε επιφυλακή κριτική μου διάθεση, αποκοιμήθηκε ντροπιασμένη και, με άφησε έκθετο στην πικρή περηφάνια μιας ολόκληρης γενιάς, στην απέραντη αμηχανία των ανθρώπων εκείνων που ξόδεψαν απλόχερα την αγκάλη τους και συχνά κατηγορήθηκαν ακόμα και για έπαρση, γιατί δεν φοβήθηκαν να περιφέρονται.. read more →

Γιώργος Μαρκόπουλος, ποιητής – 14.08.2003

“…χάρηκα τον κοφτερό, άμεσο, μαχητικό (αλλά και λυρικό) λόγο σου. Έναν λόγο που έχεις το μεγάλο προτέρημα να φτάνει ζεστός και φιλικός προς τον αναγνώστη (προτέρημα που θα το έλεγα “θείο δώρο”) και να τον κάνει αμέσως δικό του. Έναν λόγο δομημένο πάνω σε στέρεες βάσεις, έναν λόγο που η ποίηση στις σελίδες του ξεχειλίζει.. read more →

Το κουμπί Β’ – Είπαν Έγραψαν

Η ιστορία του Κουμπιού – Α. Μάλλιου read more →

Χρόνου σκιά – Είπαν Έγραψαν – Έφη Καλογεροπούλου

«Χρόνου σκιά», ποιητική σύνθεση σε τέσσερεις ενότητες. Ο ποιητής, «πλάνητας και ανώνυμος» σε ένα μοναχικό ταξίδι ενδοσκόπησης, βυθισμένος στην «πολύτιμη σιωπή των αδηφάγων στιγμών» στοχάζεται τα ανθρώπινα «με την ωριμότητα εκείνων που δεν έχουν να χάσουν τίποτα, ούτε τους μέλει να κερδίσουν κάτι». Στον πυρήνα της ποιητικής αυτής σύνθεσης ,η ευθύνη του πνευματικού ανθρώπου η.. read more →

Το κόκκινο κασκόλ – Είπαν Έγραψαν – Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης

Άγιες Νύχτες. Σαράντα χρόνια επιμονής, σαράντα χρόνια προσήλωσης. Η ποίηση να δεσπόζει, αλλά πάντα παρούσα και η πεζογραφία. Πέρασμα, αψεγάδιαστο, και από τη δημοσιογραφία. Ο Γιώργος Δουατζής (Αθήνα, 1948) δεν έπαψε να δίνει το παρών. Στην ποίησή του είναι αδρός και αβρός, με μνήμες από το λυρικό σύμπαν του Γιώργος Δουατζής, Το Κόκκινο Κασκόλ , Εκδόσεις Μανδραγόρας, Σελίδες: 82 Τάσου.. read more →

Το κόκκινο κασκόλ – Είπαν Έγραψαν – Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου

Εκτιμώ την ποίηση του Γιώργου Δουατζή. Εκτιμώ και τις αλήθειες του. Στην ποίησή του βρίσκω έναν λόγο γνήσιο, βαθιά ποιητικό, λυρικό κάποτε, που εκφράζει την αγωνία αλλά και την ευλογία της ύπαρξης. Στις ιδέες του βρίσκω τη βαθιά ανθρωπιά, την ταπεινότητα της ώριμης σκέψης. read more →