Τάσος Λειβαδίτης, Ο ποιητής, το έργο, η ζωή του – Θεοδόσης Πυλαρινός

Δεν είναι εύκολο να εκπληρωθούν αρμονικά και πειστικά όσα επαγγέλλεται ο τίτλος ενός βιβλίου. Αν, μάλιστα, υπάρχει υπότιτλος και υποδιαιρέσεις αυτού, δείγμα της αγωνίας του συγγραφέα ή του εκδότη να δώσουν περιεκτικά το περιεχόμενό του, για να κινήσουν το ενδιαφέρον, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν περισσότερο, οι ισορροπίες είναι λεπτές και οι  κίνδυνοι πλατειασμών, επαναλήψεων και.. Περισσότερα…

Το κόκκινο κασκόλ – Σταύρος Σταμπόγλης

“Τότε ήταν που χρειάστηκε να πατήσω γερά στη δύναμη μου κι έγινα ο ταπεινότερος των ανθρώπων” «Το κόκκινο κασκόλ». Σημαίνει απλή γραφή. Ταπεινή. Αλλά το ταπεινό της ελληνικής γλώσσας μοιάζει με το  θρόισμα του πεύκου. Στάζουν ψίθυρο και  αλάτι οι σελίδες. Ο αναγνώστης θα φτάσει εύκολα  πίσω από τις  λέξεις. Ο ίδιος ο ποιητής τραβά.. Περισσότερα…

Από το Κάτοπτρο 16ο του Γ. Δουατζή

Χίλιες και τόσες και άπειρες σπονδές σημάδεψαν τις στιγμές σου, έτσι που δεν ντρέπεσαι, καθώς αυτοί, να γεύεσαι συνέχεια έργα γνήσιων δημιουργών, αυτά που κατηγόρησαν, υποτίμησαν, λοιδόρησαν οι άθλιοι για να υπάρχουν. Ενσωματωμένοι σε ένα σύστημα που συντηρεί η ανασφάλεια, διότι όσοι τάχα ασφαλείς και θεωρούμενοι γνώστες, επικίνδυνοι. Εσύ εξακολουθείς να μιλάς για αναχωρήσεις και οδούς διαφυγής. Από έναν.. Περισσότερα…

Από το Κάτοπτρο 17ο του Γ. Δουατζή

Όμως, υπάρχουν και αυτά τα υπέροχα όμως, που αποτρέπουν τις εμμονές, καλοδέχονται τις μύριες εκδοχές για να δροσίζεται η ζωή και να μπορούν οι σιωπηρές κουβέντες να ανοίγουν δρόμο να περάσει η βασανιστική, αλλά σωτήρια αμφιβολία. Έτσι αμίλητοι πορεύτηκαν αυτοί και μπήκαν στα αλώνια των γενναίων με την πλάτη γυρισμένη στις βεβαιότητες των δειλών. Αν άκουσα καλά, ο.. Περισσότερα…

Από το Κάτοπτρο 23ο του Γ. Δουατζή

Να ήξερε η φωνή του άτολμου ψιθυριστή πόσο ηλίθιοι μου φαντάζουν όσοι τολμούν λέξεις σαν τη “μία και μοναδική αλήθεια” σκέφτηκε, και φώναξε με αρκετή πικρία, ισιώνοντας περήφανα το κορμί της: Αλλά γιατί, μακάριε, να σε αφυπνίσω με λόγια που αν χωρούσαν στο νου σου θα ήταν κτήμα σου από καιρό; Και ξαναζωντάνεψαν τα λουλούδια, τα πουλιά.. Περισσότερα…

Γιώργος Πίττας, ποιητής – 04/04/2003

Το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα και ήταν τόσος ο συναισθηματικός φόρτος, που η διαρκώς σε επιφυλακή κριτική μου διάθεση, αποκοιμήθηκε ντροπιασμένη και, με άφησε έκθετο στην πικρή περηφάνια μιας ολόκληρης γενιάς, στην απέραντη αμηχανία των ανθρώπων εκείνων που ξόδεψαν απλόχερα την αγκάλη τους και συχνά κατηγορήθηκαν ακόμα και για έπαρση, γιατί δεν φοβήθηκαν να περιφέρονται.. Περισσότερα…

Γιώργος Μαρκόπουλος, ποιητής – 14.08.2003

“…χάρηκα τον κοφτερό, άμεσο, μαχητικό (αλλά και λυρικό) λόγο σου. Έναν λόγο που έχεις το μεγάλο προτέρημα να φτάνει ζεστός και φιλικός προς τον αναγνώστη (προτέρημα που θα το έλεγα “θείο δώρο”) και να τον κάνει αμέσως δικό του. Έναν λόγο δομημένο πάνω σε στέρεες βάσεις, έναν λόγο που η ποίηση στις σελίδες του ξεχειλίζει.. Περισσότερα…

Το κουμπί Β’ – Είπαν Έγραψαν

Η ιστορία του Κουμπιού – Α. Μάλλιου Περισσότερα…

Ο Μουσουργός – Δύο Λόγια για το Βιβλίο

    Ο Μουσουργός γράφηκε τον Αύγουστο του 2016 στο Ρέθυμνο. Ήταν από τις φορές που καθημερινά έγραφα απερίσπαστα και ξαφνιάστηκα κι εγώ από την ταχύτητα ωρίμανσης του βιβλίου. Το έργο βασίστηκε σε μια ιδέα του ανεψιού μου Αστυάνακτα Κανακάκη, κυρίως ως προς την ανάγκη δημιουργίας και τον διχασμό που οι συνθήκες φέρνουν στους ανθρώπους ανάμεσα στην επιθυμία καλλιτεχνικής.. Περισσότερα…

Ο Μουσουργός – Είπαν Έγραψαν – Πέπη Ρηγοπούλου

Ανάμεσα στο θαύμα και το τραύμα της Πέπης Ρηγοπούλου* Ένα παιδί θαύμα. Ή μήπως πρέπει να πούμε απλώς ένα παιδί, το κάθε παιδί; Ένα παιδί που περπατά, που μιλά, μια σειρά από θαύματα! Πολλώ μάλλον αν ένα παιδί αρχίσει να ζωγραφίζει με τους γύρω του να λένε πως έτσι που πάει θα γίνει ο μέλλων Πικάσσο ή.. Περισσότερα…