Κάτοπτρα – Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

Όταν διάβασα Τα Κάτοπτρα, η έκπληξη ήταν η πρώτη, πολύ έντονη, αντίδρασή μου γιατί δεν θυμόμουνα να είχα διαβάσει ποτέ ένα τόσο πολυδιάστατο κείμενο, όπου δένουν η σε βάθος φιλοσοφική έκφραση και η ποιητικότητα της ανθρώπινης φύσης, χωρίς να ξεχνάμε τους επιβεβαιωτικούς της ύπαρξης χτύπους της καρδιάς. Τα Κάτοπτρα διδάσκουν πως η πραγματική σοφία έχει την γλώσσα την ανθρώπινη που εκφράζει απλά μια.. read more →

Μονόλογος ενός απρόσμενου ιού

Δεν είμαι ορατός, παρά μόνον με μικροσκόπιο. Η έλευσή μου σας έφερε συλλογικά το αίσθημα της απειλής, του φόβου, τη σκέψη του θανάτου. Η απειλή κι ο φόβος για την υγεία, τη ζωή, για τον τρόπο ζωής και την οικονομία σας, απλώθηκαν αστραπιαία και χειραγωγούν στο έπακρο δισεκατομμύρια κατοίκων του πλανήτη. Σας έκανα να δείτε.. read more →

Από το Κάτοπτρο 24ο του Γ. Δουατζή

Αγναντεύεις την εικόνα της παυσίλυπης νύχτας, με το φεγγάρι να αχνογεννιέται στην υπόσχεση μιας πανσελήνου; Νιώθεις τη δακρυσμένη του χαρά; Φαντάζεσαι τα στάχυα που θα φανούν με την αυγή; Βλέπεις το άσπρο των σπιτιών να ροδίζει το χάραμα; Ακούς το τραγούδι του μοναχικού μέσα στη νύχτα; Απλώνεις το χέρι της επίκλησης, χωρίς ντροπή, στην αγαπημένη;.. read more →

Από το Κάτοπτρο 17ο του Γ. Δουατζή

Όμως, υπάρχουν και αυτά τα υπέροχα όμως, που αποτρέπουν τις εμμονές, καλοδέχονται τις μύριες εκδοχές για να δροσίζεται η ζωή και να μπορούν οι σιωπηρές κουβέντες να ανοίγουν δρόμο να περάσει η βασανιστική, αλλά σωτήρια αμφιβολία. Έτσι αμίλητοι πορεύτηκαν αυτοί και μπήκαν στα αλώνια των γενναίων με την πλάτη γυρισμένη στις βεβαιότητες των δειλών. Αν άκουσα καλά, ο.. read more →

Από το Κάτοπτρο 19ο του Γ. Δουατζή

Ποια είναι η κινητήρια δύναμη της ζωής; Της γραφής; Είναι οι στιγμές-αιώνες που έλεγα έφηβος, τότε που νόμιζα ότι θα άλλαζα τον κόσμο, όπως τόσοι άλλοι, που ωριμάζοντας κατάλαβαν ότι ο κόσμος αλλάζει, αλλά δεν γίνεται καλύτερος για τους ανθρώπους. Είναι η κραυγή που βγαίνει από τα πιο βαθιά του εσώτερου εαυτού, σαν ένας ανεστραμμένος καταρράκτης-πίδακας που θέλει να.. read more →

Από το Κάτοπτρο 21ο του Γ. Δουατζή

Το χρειάζομαι το φως. Για να επιζητώ τα δυσπρόσιτα του νου. Για να δω καθαρά το απειλητικό κενό ανάμεσα σε αυτό που λέμε άνθρωπος της καθημερινότητας και σε αυτό που λέμε διαχρονικά άνθρωπος, αυτό που συνθέτει την ανθρωπότητα ως ιστορία. Και παράλληλα θέλω να δω τον μη χρόνο στην πλήρη διάσταση της ανυπαρξίας του. Θα μου πεις, ίσως.. read more →

Από το Κάτοπτρο 22ο του Γ. Δουατζή

… έμαθα καλά ότι ως και επιθυμίες μας κατασκεύασαν για να εξαρτηθούμε από τη συνεχή εκπλήρωσή τους… …Μπήκαν, βλέπεις, σε καλούπια σύνθλιψης αρχέγονες επιθυμίες, αντικαταστάθηκαν από τεχνητές καινούργιες, πάντοτε για το καλό μας, και κυρίως για να νιώθουμε ευτυχείς. Κι έγινε ο άνθρωπος, η ίδια η ζωή μας, προϊόν προς κατανάλωση, οι πλασματικές επιθυμίες έγιναν ανάγκες και ζητούν κι άλλα προϊόντα για να πληρωθούν κι αρρώστησε η ψυχή.. read more →

Από το Κάτοπτρο 18ο του Γ. Δουατζή

Ήταν εκείνες οι τόσο δα μικρές φλόγες που δεκαετίες, μυστικά από όλους, κρύβονταν στην ψυχή του. Αυτές που πάλευαν χρόνια ολόκληρα να βγουν στην επιφάνεια, να πάρουν το οξυγόνο που τους αναλογούσε για να θεριέψουν, καίγοντας όσα πάσχιζε ανεπιτυχώς να εξαφανίσει απωθώντας τα στα βαθύτερα του νου. Όμως δεν έφτανε μόνο η επιθυμία. Χρειαζόταν και κείνη η.. read more →

‘Κουράστηκα’, του Γιώργου Δουατζή

Κουράστηκα με τις υποσχέσεις που γέμισαν τη ζωή μου με τα ψίχουλα που ταΐζουν τις ελπίδες μου με την ισόβια κρίση και τη γενική αλαλία με τους ευήθεις πολιτικάντηδες που άσκεφτα φλυαρούν με τους εκ γενετής διαβρωμένους και πολλά υποσχόμενους με τους καταστροφείς και συνάμα αυτόκλητους σωτήρες με τους αδαείς που βυθίζουν τα παιδιά μας.. read more →

Γιώργος Πίττας, ποιητής – 04/04/2003

Το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα και ήταν τόσος ο συναισθηματικός φόρτος, που η διαρκώς σε επιφυλακή κριτική μου διάθεση, αποκοιμήθηκε ντροπιασμένη και, με άφησε έκθετο στην πικρή περηφάνια μιας ολόκληρης γενιάς, στην απέραντη αμηχανία των ανθρώπων εκείνων που ξόδεψαν απλόχερα την αγκάλη τους και συχνά κατηγορήθηκαν ακόμα και για έπαρση, γιατί δεν φοβήθηκαν να περιφέρονται.. read more →