Σχεδίες – Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης
Στις “Σχεδίες” μένει ο Δουατζής στα ήδη προϋπάρχοντα μοτίβα και στους τρόπους που συναντάμε στις προηγούμενες ποιητικές του συλλογές, κυρίως στις “Σπονδές”. Εννοώ ότι ασκεί την ποίηση με έναν ιδιαίτερο τρόπο, σε αντίθεση με την σχεδόν συνωμοτική προσπάθεια πολλών ποιητών να γράφουν ο ένας για τον άλλον και να διαβάζουν ο ένας τον άλλον. Ο.. Περισσότερα…
Σχεδίες – Νικόλας Ευαντινός
«..και κείνα τα χτυπήματα νεότητας στην πόρτα να ρωτούν ως πότε οι μεταγγίσεις σε λευκό χαρτί..» Στα αλήθεια δεν είναι πολλοί που θα μπορούσαν να γράψουν τέτοιους στίχους σκέφτομαι, αλλά ακόμα παραπέρα. Είναι πολύ λιγότεροι εκείνοι που θα τους υποστήριζαν με τη ζωή, τη στάση τους και την παρουσία τους. Ένα από αυτούς είναι ο.. Περισσότερα…
Σχεδίες – Κώστας Γεωργουσόπουλος
Έχω το μοναδικό προνόμιο να υποδεχθώ τον Γιώργο Δουατζή ως έφηβο στην πνευματική επικράτεια. Είχα την μεγάλη τύχη εκτός του να είμαι δάσκαλός του, να είμαι και ο πρώτος που τον διάβασε όταν ο Γιώργος είχε τα πρώτα του ποιητικά σκιρτήματα, να δω τις απόπειρές του, να κουβεντιάσω πάνω σε αυτές για να του δώσω.. Περισσότερα…
Σχεδίες – Γιάννης Δάλλας
Οι “Σχεδίες” του Γιώργου Δουατζή είναι μια συλλογή πλούσια και χαρισματική. Ο Γιώργος Δουατζής είναι συγγραφέας πολύπλευρος: ποιητής, πεζογράφος, κριτικός, δημόσιος εισηγητής και διοργανωτής πνευματικών εκδηλώσεων. Ιδιότητες και χαρακτηριστικά που δίνουν το στίγμα τους σε πολλά βιβλία του, έμμεσα και ποιητικά άμεσα στη συλλογή: ” Σχεδίες”. Χαρακτηριστικός είναι ο τίτλος του που υπόσχεται στον αναγνώστη.. Περισσότερα…
Σπονδές – Δρ. Βασίλης Πολυχρονόπουλος
Τότε που θα φύγω – Θα πεθάνω ένα πένθιμο του Φθινοπώρου δείλι : Μια διακειμενική ανάγνωση Το θέμα του θανάτου και της υστεροφημίας των πνευματικών ανθρώπων απαντάται στην ελληνική λογοτεχνία ήδη από τα κείμενα της αρχαιότητας. Οι δημιουργοί ανάμεσα στα άλλα έργα τους αφιερώνουν κάποιες φορές λίγες γραμμές στο να περιγράψουν πώς φαντάζονται το τέλος.. Περισσότερα…
Σπονδές – Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης
Για Τις Σπονδές Ας Πω Δυο Λόγια Χρόνια τώρα μοιάζει η Ποίηση να βαραίνει, να φράζει, από ποιητικότητα, από ένα είδος αυτοαναφορικότητας που τείνει ενίοτε ν’ αγγίξει τα θλιβερά όρια του αυτισμού. Αναφορές επί αναφορών, ποιήματα που συνομιλούν με ποιήματα, λέξεις που φαίνεται να χάνουν το βάρος, τη σημασία, τη μελωδικότητα που έχουν όταν τις.. Περισσότερα…
Προς Δέκα Επιστολή ‘Τα Ανεπίδοτα’ – Γιώργος Μαρκόπουλος
“…χάρηκα τον κοφτερό, άμεσο, μαχητικό (αλλά και λυρικό) λόγο σου. Έναν λόγο που έχεις το μεγάλο προτέρημα να φτάνει ζεστός και φιλικός προς τον αναγνώστη (προτέρημα που θα το έλεγα “θείο δώρο”) και να τον κάνει αμέσως δικό του. Έναν λόγο δομημένο πάνω σε στέρεες βάσεις, έναν λόγο που η ποίηση στις σελίδες του ξεχειλίζει.. Περισσότερα…
Προς Δέκα Επιστολή ‘Τα Ανεπίδοτα’ – Γιώργος Πίττας
Το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα και ήταν τόσος ο συναισθηματικός φόρτος, που η διαρκώς σε επιφυλακή κριτική μου διάθεση, αποκοιμήθηκε ντροπιασμένη και, με άφησε έκθετο στην πικρή περηφάνια μιας ολόκληρης γενιάς, στην απέραντη αμηχανία των ανθρώπων εκείνων που ξόδεψαν απλόχερα την αγκάλη τους και συχνά κατηγορήθηκαν ακόμα και για έπαρση, γιατί δεν φοβήθηκαν να περιφέρονται.. Περισσότερα…
Προς Δέκα Επιστολή ‘Τα Ανεπίδοτα’ – Βασίλης Μαζωμένος
Η έννοια της επιστολής προϋποθέτει μια απουσία. Ο έγγραφος λόγος αποστέλλεται στον απόντα αποδέκτη. Στο έργο των Γ. Δουατζή και Μ. Αμάραντου η απουσία δεν επεκτείνεται αλλά ακυρώνεται καθώς το μήνυμα παίρνει το χαρακτήρα θεατρικής κραυγής και τα πρόσωπα, φθαρμένα και φοβισμένα από την ανάσυρσή τους, καθρεφτίζονται απατηλά. Η σχέση του Δουατζή με την ανθρώπινη.. Περισσότερα…
Προς Δέκα Επιστολή ‘Τα Ανεπίδοτα’ – Μάνος Στεφανίδης
ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ, ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ -Τι μπορεί να αφηγηθεί ένα πρόσωπο; -Ποιο αίνιγμα μπορεί να κρύβει μία έκφραση; -Πόσο αντανακλά τον κόσμο ένα βλέμμα; -Πότε μια ματιά μπορεί να καταστεί ισοδύναμο του λόγου; -Γιατί μοιάζει να βλέπουμε με τον πιο απόλυτο τρόπο, όταν έχουμε τα βλέφαρα σφαλιστά; -Πώς μπορεί να βαρύνει τον εξωτερικό κόσμο, το.. Περισσότερα…